GALEGO | ESPAÑOL

PORTAL DA INMIGRACION NOS CONCELLOS DE GALICIA
ObxectivosIntegraciónFerramentas
-LexislaciónOrganismos-

A Europa das persoas centra o traballo de miles de profesionais

(09/10/2017)

A Europa das persoas centra o traballo de miles de profesionais

 

O programa ERN4Mob aspira a seguir prolongando os resultados conseguidos nestes últimos anos aínda que agora xa sen o financiamento comunitario

 

.


Cee / La Voz 08/10/2017

Non son os que van gañando, nunha Unión Europea na que priman os intereses comerciais, as crecentes trabas á mobilidade e fenómenos antieuropeos como o brexit, pero si algo deixou claro o congreso internacional celebrado estes días en Vimianzo é que hai unha lexión de profesionais, técnicos, investigadores e simplemente migrantes ou cidadáns dos países de acollida que traballan a diario por unha Europa das persoas: pola integración, as oportunidades e a convivencia.

 

Moitos dos relatores do ERN4Mob que conclúe coas actividades destes días en Vimianzo, aínda que a intención é prolongar o seu legado agora xa sen o financiamento comunitario, dedícanse precisamente a isto e os restos non son pequenos porque como sinalou Artur Piotr Kmiecik, técnico de minorías étnicas no concello de Newry, Mourne and Down, en Irlanda do Norte, moito dos emigrantes que reciben «nin sequera teñen o dominio suficiente do idioma para poder informarlles dos seus dereitos laborais». Incluso hai quen non busca para nada a integración, porque ven a súa estancia nun país estranxeiro como o simple vehículo para conseguir un diñeiro durante un tempo determinado e regresar ás súas casas.

 

As problemáticas e as circunstancias son tantas xa non como países senón case como persoas, porque, como ocorre en Petrosino (Italia) moitas veces o que reciben son nenos que escapan das guerras, mentres que en Portugal, como aquí, a chegada de estranxeiros coincidiu basicamente co mellor ciclo económico que non impediu, nin agora nin entón, que traballadores locais sigan saíndo, fundamentalmente cara ao norte de Europa, en busca de mellores condicións laborais e salariais.

 

En calquera caso, cada unha desas persoas teñen un valor que non sempre se recoñece, porque como dixo o alcalde vimiancés, Manuel Antelo Pazos, en clausúraa, «moitos deles conseguiron que pasáramos da miseria á pobreza e de aí ascender na escala e desenvolver un pouco a nosa sociedade».

 

 

«Atópome partido, España é miña nai e Suíza o amor da miña vida»

 

José Raimundo Insua Méndez, natural de Braño, e o seu fillo Alejandro Francisco Insua Troyano, xa nacido en Suíza, decidiron dedicar unha parte das dúas semanas de vacacións que teñen, coincidindo co parón escolar do novo, para participar no congreso internacional sobre mobilidade laboral de Vimianzo. E, ademais, dun xeito activo, porque asistiron á maioría de relatorios e o pai non parou de tomar notas durante as intervencións.

 

«Sigo moito todo o que se fai aquí en Vimianzo, no Concello e demais, polo que vin que había este congreso e decidimos apuntarnos», explica José Raimundo, que se foi a Suíza por primeira vez en 1989 cando os seus pais aínda estaban alí e desenvolveu a súa vida e formado unha familia propia no país helvético. «Pódese dicir que me atopo partido, porque España é miña nai e Suíza o amor da miña vida», reflexiona o traballador que, desde sempre, regresa varias veces ao ano, pero agora, debido ao coidado dos seus pais xa case vive tanto tempo aquí como en Basilea.

O seu interese polo congreso ten bastante que ver coa «visión global» que trata de ter respecto ao fenómeno migratorio e que desenvolveu grazas á participación activa no movemento asociativo suízo, pero que tamén lle levou a outros puntos do continente, como Francia. De feito, actualmente é secretario da Asociación de Alumnos e Antigos Alumnos do Centro Asociado da UNED de Berna. De feito, ese contacto permitiulle comprobar que por moito que cambien as épocas os retos principais aos que se enfrontan os emigrantes seguen sendo moi parecidos aos das anteriores xeracións. «As anécdotas que me ten contado meu pai son as mesmas que lle escoitas agora aos que chegan», apunta Alejandro, quen detectou que, incluso entre os universitarios que emigran, xa antes da crise tamén, o principal hándicap «é a lingua» e tampouco percibe que o fenómeno estea pronto a deterse porque «o principal empregador e pagador na Costa da Morte sigue sendo Suíza».

 

O seu fillo Alejandro ten, si cabe, o corazón aínda máis dividido, porque reparte as visitas entre Vimianzo e Málaga, de onde é a súa nai. Nestes momentos está realizando un curso ponte, porque aínda non ten moi claro que camiño escoller, si cara á universidade ou á formación profesional, aínda que o que si sabe é que algún día lle gustaría «vivir en España».

 

As escolas teñen as claves contra a exclusión social

 

Algunhas das relatoras, como a investigadora Paula Alonso, puxeron sobre a mesa a escaseza de políticas gobernamentais contra a exclusión social que, nese coinciden todos, é un dos problemas fundamentais que xeran os movementos migratorios. Neste aspecto, destacan casos como o do municipio de Petrosino, na máis importante das rexións vinícolas italianas, que está a dar exemplo sobre todo na acollida e as oportunidades para menores que chegan ás súas costas moitas veces sos. Con todo, para os expertos a clave radica en que este fenómeno «pode mitigarse desde os centros escolares», como destacou a profesora Laura Oso, quen, sobre todo, incidiu na necesidade de prestar atención aos fillos da segunda xeración de emigrantes, porque o ve como un reto central en todos estes obxectivos.

 

As redes solidarias informais palían os déficits das políticas públicas 

 

Paquita Antelo aloxouse por primeira vez en París en casa dos seus cuñados, Ricardo Pérez puido irse a Suíza grazas a que un amigo lle mandou un contrato e Caridade Alvela chegou tamén ao país helvético a través duns curmáns. En xeral todos os emigrantes que deron o seu testemuño no congreso vimiancés teñen alguén de quen acordarse porque lles botou unha man neses difíciles momentos de chegar a un país estraño, con moi pouco diñeiro no peto e sen apenas formación para desenvolverse.

 

A técnica Iria Zas púxolle nome a iso: «Redes de solidariedade informal» ou grupos de axuda mútua que, sobre todo entre as mulleres, permitiulles dotarse dun «colchón contra a adversidade» e apoiarse unhas a outras para saír adiante nos momentos máis complicados.

 

En base a iso, a investigadora do ESOMI Laura Oso, ante os déficits que sempre teñen as políticas públicas, puxo o acento na importancia do «asociacionismo entre os retornados». O exemplo é o dos xubilados que perciben pensións do estranxeiro que souberon agruparse ante o conflito que teñen respecto das súas tributacións.

 

 

Novas e Actualidade


Titulares
Histórico


 ACTIVIDADES

Outubro 2017
LMMeXVSD
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
       



 AREA DE TÉCNICOS

 Usuario:
 Contrasinal:
 

 
¿Olvidou o seu contrasinal? | Alta

OBXECTIVOS | INTEGRACIÓN | FERRAMENTAS | LEXISLACIÓN | ORGANISMOS | NOVAS | CONTACTO

(c) 2009 FEGAMP, Federación Galega de Municipios e Provincias :: Texto legal
FEGAMPinmigracion@fegamp.es
Xunta de Galicia

Desarrolo: AVA Soluciones Tecnológicas