GALEGO | ESPAÑOL

PORTAL DA INMIGRACION NOS CONCELLOS DE GALICIA
ObxectivosIntegraciónFerramentas
-LexislaciónOrganismos-

Do bombardeo do teatro de Mariúpol á Coruña: «Caéronme restos de muros encima e estou ferido»

(01/04/2022)

Do bombardeo do teatro de Mariúpol á Coruña: «Caéronme restos de muros encima e estou ferido»

Caterina Devesa A Coruña / LA VOZ

 

De derecha a izquierda: Vitalii con su hijo Ruslan; su mujer Nadzhiie; su hijo Alan; su hijo Artem; su hermana Alina y su madre Katerina a su llegada a A Coruña

De dereita a esquerda: Vitalii co seu fillo Ruslan; a súa muller Nadzhiie; o seu fillo Alan; o seu fillo Artem; a súa irmá Alina e a súa nai Katerina á súa chegada á Coruña ANGEL MANSO

 

Vitalii chegou a Galicia co Banco de Alimentos Rías Altas acompañado da súa muller, a súa nai, a súa irmá e os seus tres fillos. Antes tiveron que coller tres coches e facer dous días de cola para chegar ata Zaporiya, desde onde foron evacuados a Leópolis

 

01 abr 2022 .

 

Vitalii Tsesar cumprirá 31 anos o día 29 de abril. Estando o seu país en guerra podería pensarse que pouco ten que celebrar, con todo o home, que chegou A Coruña este mércores xunto a outros 23 refuxiados que viaxaron co Banco de Alimentos Rías Altas desde Rzeszów (Polonia), séntese máis afortunado que nunca por sumar un ano máis. «Grazas a deus a miña familia e eu estamos vivos. Estabamos no teatro de Mariúpol cando foi bombardeado».

Durante todo o traxecto desde a fronteira polaca a Galicia, o ucraíno non dixo nada sobre o seu estado de saúde. «Non quería parar a viaxe. Dóenme as costelas e as costas porque caeron restos de muros amais - DIFÍCIL. Tamén teño unha fenda na cabeza». Por iso, onte os voluntarios da oenegué trasladárono ata Urxencias do Chuac, onde lle realizaron unha placa. «Dóeme ao durmir e ao cargar peso», indicou ao médico a través dunha aplicación de tradución, xa que Vitalii non fala español nin inglés. «Eu traballaba como cociñeiro no teatro. Cando ocorreu o bombardeo estaba a comer e iso salvoume. Os meus compañeiros na cociña morreron. A min caéronme os muros por detrás e entón quedei encaixado na mesa e foi como me ferín as costelas». Afortunadamente, non ten ningunha rota e só debe tomar un antiinflamatorio cada oito horas para a dor.

 

No momento do bombardeo, a familia de Vitalii tamén estaba no teatro. «Estaban a miña muller cos meus tres fillos, a miña nai e a miña irmá. Por sorte todos están ben». Despois de saír vivos de alí, todos emprenderon a fuxida de Mariúpol. «Fomos a pé a unha localidade a media hora da miña cidade na que nos recolleu un voluntario, e logo collemos outros dous coches ata Berdiansk. Alí agardamos dous días en fila para poder coller un bus a Zaporiya», relata Vitalii, que engade que sacaron forza para facer todo ese percorrido «polos meus fillos». Unha vez alí, a cidade foi evacuada polas tropas ucraínas e puideron chegar ata a fronteira. «En Leópolis xa collemos o autobús a Polonia . Dixéronnos que había vivendas de acollida en España e non nolo pensamos».

 

 

 

Novas e Actualidade


Titulares
Histórico


 ACTIVIDADES

Outubro 2022
LMMeXVSD
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31      



 AREA DE TÉCNICOS

 Usuario:
 Contrasinal:
 

 
¿Olvidou o seu contrasinal? | Alta

OBXECTIVOS | INTEGRACIÓN | FERRAMENTAS | LEXISLACIÓN | ORGANISMOS | NOVAS | CONTACTO

(c) 2009 FEGAMP, Federación Galega de Municipios e Provincias :: Texto legal
FEGAMPinmigracion@fegamp.es
Xunta de Galicia

Desarrolo: AVA Soluciones Tecnológicas