GALEGO | ESPAÑOL

PORTAL DA INMIGRACION NOS CONCELLOS DE GALICIA
ObxectivosIntegraciónFerramentas
-LexislaciónOrganismos-

Historias de inmigración en Pontevedra: «Intentáronnos secuestrar, iamos co neno. Entón, dixemos basta»

(14/10/2021)

Historias de inmigración en Pontevedra: «Intentáronnos secuestrar, iamos co neno. Entón, dixemos basta»

 

María Hermida PONTEVEDRA / LA VOZ

 

CAPOTILLO

 

Gabriela e Tirso comparten voluntariado nunha oenegué na que aspiran a traballar. Viñeron de Venezuela coas súas respectivas familias e tócalles sobrevivir

 

14 oct 2021 .

 

É media mañá e, na tenda de segunda man que ten a oenegué Boa Vida na rúa Santa Clara de Pontevedra, Tirso Fernández e Gabriela Jaspe afánanse en clasificar,e colocar a roupa procedente de doazóns para que poida venderse de novo. Son voluntarios da oenegué e aspirantes a traballar na empresa de inserción social que ten a entidade. Saben que en Boa Vida o lema é que todo o mundo ten dereito a un traballo digno. E con esa ilusión dobran o xénero á velocidade da luz. Son compañeiros de traballo. E teñen tamén un pasado compartido. Ambos chegaron a Pontevedra procedentes de Venezuela . Na súa historia recoñeceranse miles de migrantes. A todos eles se lles quere prestar atención esta semana en Pontevedra, no marco duns actos para conmemorar o Día Internacional pola Erradicación da Pobreza, que se celebra o 17 de outubro. Tirso e Gabriela contan como e por que colleron as maletas e os seus «poucos aforros» e deixaron o seu país para viaxar ata España.

 

 

 «Non quero que me dean diñeiro»

 

Así que colleron as maletas e empezaron unha nova vida en Pontevedra. Gabriela recoñece que non foi fácil. Pero cústalle queixarse: «É que por moi difícil que sexa iniciar a vida nun país que non é o teu, eu estou agradecidísima aos españois e aos galegos, porque nunca me sentín discriminada nin insegura. Fíxache, unha vez caeume o móbil ao chan nunhas festas. Chamei por teléfono e uns mozos que o atoparon devolvéronmo. Eu iso non o viu nunca», explica.

 

 

O seu marido logrou empregarse como mozo de almacén e ela, no verán, traballou na hostalería. Sinala que no inverno as cousas están máis complicadas, tamén porque, ao non contar con familia que lles axude, teñen que combinar os horarios para coidar ao neno. Acode como voluntaria á oenegué Boa Vida. E aspira a que a contraten coa súa empresa de reinserción. Sorrí ao pensar no futuro. Ten 33 anos e bota de menos aos seus pais e avós. Pero non se ve volvendo ao seu país: «Temos medo», di.

 

 

Tirso escoita a Gabriela e recoñécese en moitas das cousas que conta. El tamén é venezolano. Vivía no estado de Zulia. Hai dous anos, a empresa de produtos veterinarios para a que levaba media vida traballando pechou as súas portas. Viuse na rúa e co país patasarrib a. Así que lle fixo caso a un sobriño seu, que lle animou a saír do país e vir a España, e colleu o avión xunto coa súa filla maior, que acababa de terminar o bacharelato. Traballou en negro «en todo o que foi saíndo» e agora é tamén voluntario da oenegué Boa Vida coa esperanza de chegar a ter un contrato. Nunca está quedo. Nin el nin a súa filla. Non poden. Soñan con aforrar o suficiente para sacar de Venezuela á súa muller e á súa cría pequena. «Ese é o meu gran reto», sentenza cos ollos cheos de emoción.

 

Tirso recoñece que o medo adquirido no seu país mantívose un tempo no seu cabeza: «Tardei en acostumarme a ir pola rúa e non mirar cara atrás por se me seguen. Porque en Venezuela era ao que estaba acostumado, a ir sempre pendente de que non me estivese alguén seguindo para roubarme», indica. E sinala que aínda foi máis impactante o cambio que viu na súa filla, que veu con el a España cando era adolescente: «O primeiro día que saíu á rúa e viu á xente que falaba co móbil sen que ninguén llo roubase quedou alucinada. Díxome que nos ía ir ben aquí, que estaba contenta».

 

 

Tirso ten xa permiso de residencia. E colabora coa oenegué coa meta de traballar despois na tenda de segunda man de Boa Vida. Cos ingresos que el e a súa filla conseguen, ademais de manterse en España, mandan diñeiro a Venezuela para a súa muller e a súa outra cría: «Se xuntamos vinte euros e mandámolo, alí é case unha fortuna», sinala.

 

 

Novas e Actualidade


Titulares
Histórico


 ACTIVIDADES

Novembro 2021
LMMeXVSD
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930     
       



 AREA DE TÉCNICOS

 Usuario:
 Contrasinal:
 

 
¿Olvidou o seu contrasinal? | Alta

OBXECTIVOS | INTEGRACIÓN | FERRAMENTAS | LEXISLACIÓN | ORGANISMOS | NOVAS | CONTACTO

(c) 2009 FEGAMP, Federación Galega de Municipios e Provincias :: Texto legal
FEGAMPinmigracion@fegamp.es
Xunta de Galicia

Desarrolo: AVA Soluciones Tecnológicas