GALEGO | ESPAÑOL

PORTAL DA INMIGRACION NOS CONCELLOS DE GALICIA
ObxectivosIntegraciónFerramentas
-LexislaciónOrganismos-

O cura grovense que reza cos musulmáns

(14/05/2018)

O cura grovense que reza cos musulmáns

Quería ser misioneiro e atopou o seu lugar acollendo aos inmigrantes que a diario chegan á súa parroquia

 

 


O Grove / a voz 12/05/2018

 

 

 

Seareiro do Celta , defensor sen concesións de todo o galego e amante «dous paseos pola Lanzada ou por San Vicente», onde vén recargar as pilas sempre que o seu obrigacións llo permiten. Así é Germán Padín, un grovense que leva máis dunha década traballando nun dos barrios máis marxinais de Valencia . Conta que desde ben pequeno sentiu a súa vocación. Pero, por cuestións da vida, non foi ata fai vinte anos que decidiu dar o paso. Fíxose misioneiro claretiano, «porque tiña ilusión por ir ás misións». Atopounas ben preto, en Valencia. Nun barrio marxinal da cidade leva anos axudando aos inmigrantes que chaman á súa porta. Moitos son paquistanís, musulmáns que apenas saben unha palabra de español. «Hoxe en día se teño que ir para a India, vou, pero sei que se me deixan quedar aquí podo facer un labor importante», asegura. As súas historias son duras, talvez demasiado. Incluso para alguén que decidiu dedicar a súa vida a axudar aos demais.

 

Fuensanta é un barrio marxinal cun 60 % de inmigrantes, a maioría paquistanís ou do Magreb, e unha gran colonia xitana. Non é de estrañar que os problemas aquí sexan moitos e moi variados. E con todos eles aprendeu a lidar o pai Germán. A súa parroquia conta cunha infinidade de programas para acoller ás familias que chegan co posto e sen coñecer o idioma. Que de súpeto se atopan cunha cultura completamente diferente á súa na que teñen que integrarse. «Os paquistanís son todos musulmáns. Son tremendamente respectuosos e moi educados co cristianismo e participan en todas as nosas celebracións», conta. Porque a igrexa se converteu no primeiro lugar de encontro para moitas destas familias. «O que chocan son as culturas, veñen a unha realidade á que se teñen que acostumar sen perder o seu», argumenta o párroco. El axúdalles e nas súas misas cambian símbolos cristiáns polos abrazos, por exemplo. «Dígolles: imos rezar en silencio, vos a Alá e nós ao noso deus», relata.

 

A súa parroquia ofrece unha infinidade de programas para os que non teñen nada. Non só dan axuda, tamén lles ensinan como deben xestionar os seus recursos para que poidan saír adiante. «Temos un programa de acollida para que os nenos poidan aprender castelán e para que fagan os deberes», explica. E estanse ocupando tamén das súas nais, cuxa cultura as fai totalmente dependentes dos seus maridos. «Fixemos uns talleres de costura aos que, pouco a pouco, van vindo», relata. O obxectivo non é só que aprendan a coser, é tamén que se relacione e que se acheguen a un idioma que descoñecen por completo. Aos poucos, e con moita paciencia, vanse gañando a súa confianza e axúdanlles tamén a ir ao supermercado, a aprender a facer a compra. «Ensinámoslles a ler as etiquetas para que non coman porco. Elas apréciante cando ven que respectas a súa cultura», argumenta.

 

A maioría dos paquistanís chegan a Valencia cos papeis en regra, «pero moitos deixan ás súas familias alá», explica o cura. Axudalos a reagruparse é outra das súas tarefas. «A lei é unha contradición porque di que a reagrupación é importante, pero tamén que teñen que ter un traballo fixo e unha renda mínima», explica. Entre iso e os problemas que teñen co idioma á hora de conversar coas diferentes administracións, o proceso faise interminable e moi duro. Aínda así, conseguiron xa que varios pais se reencontren cos seus fillos.

 

Non só coa burocracia ten que lidar este párroco. Desde a crise, esa que deixou sen casa a moitas familias en España, converteuse tamén en experto en desafiuzamentos . Tramitou unha infinidade de alugueres sociais e pelexado para que moitos non perdan a súa vivenda habitual. Conta, para iso, coa axuda de Cáritas . Entre ambos puxeron tamén en marcha un economato no que os máis necesitados poden adquirir produtos de primeira necesidade a prezos moi baixos. E alí obrigan aos seus usuarios a comprar produtos de hixiene. «O pobre ten que ser pobre, pero non esmoleiro, a pobreza haina que dignificar», argumenta. É partidario de ir dando oportunidades. De axudar, pero tamén de esixir a implicación do axudado. «Cáritas ten dous pisos que se alugan a familias. Se teñen ingresos, unha parte teñen que gardalos nunha conta e non poden tocar eses cartos, que son deles. Así aprenden a administrarse», asegura.

 

Vivir a diario con estas historias non é sinxelo. Nin sequera para alguén que decidiu dedicar a súa vida a axudar aos demais. Porque, a pesar de todo, este párroco segue preguntándose a diario si podería facer máis, si estivese mellor actuar doutro xeito... Por iso non é de estrañar que, de cando en vez, necesite desconectar. Para iso está O Grove, «veño aquí a cargar as pilas. Levo moito tempo fóra pero non podo vivir sen os meus paseos pola Lanzada ou por San Vicente, sen ver os sorrisos da xente da miña vila», recoñece. Cando se marcha, leva un pedacito no peto. Desde «a caña de Don Antonio -el párroco de la localidad- ao porco para facer un cocido», asegura. Porque alá, en Valencia, eses produtos «non saben igual cós de aquí», conclúe.

 

 

Novas e Actualidade


Titulares
Histórico


 ACTIVIDADES

Maio 2018
LMMeXVSD
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
       



 AREA DE TÉCNICOS

 Usuario:
 Contrasinal:
 

 
¿Olvidou o seu contrasinal? | Alta

OBXECTIVOS | INTEGRACIÓN | FERRAMENTAS | LEXISLACIÓN | ORGANISMOS | NOVAS | CONTACTO

(c) 2009 FEGAMP, Federación Galega de Municipios e Provincias :: Texto legal
FEGAMPinmigracion@fegamp.es
Xunta de Galicia

Desarrolo: AVA Soluciones Tecnológicas